|
غروب آمد،گلویش پر ز خون است به دل آشفتگی در سر جنون است اسیر غربت و تنهایی ام من فغان و ماتمم از حد فزون است درون تن چنان آشوب و سوداست کزین سودا تن من مرده گون است سرا پا حیرتم از کار گردون چرا با ما چنین نا مهربون است؟ چرا اندر جهان پر ز نعمت ندار و دار ما،بختی نگون است؟ چه سان از ظلمت شبها گریزم؟ تمام لحظه هایم شام گون است دلا هرگز به دنیا دل نبندی که بنیان و اساسش وازگون است+ نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در جمعه بیست و هفتم دی 1387 و ساعت
13:20 |
من افغانیم با خون نویسم این کلام، این را نیند یش جـانـیـم خـواهـم بـگـویـم ایـنکـه مــن، افـغـانـیــم افـغــانـیـــم هــر کـس نــدانـد، گـویـمــش، نـازم بــه اصل خویشتن نـازم بـه ایـنـکـه مـن زیــک، جــا و مـکـان نـامـیــم هسـتم مـن از جـا یی کـه آن ،جا ،هـسـت مهـد معـرفت مهـد ادب ، دانـش و عـلــــم، آری مـــن افـغــــانـیــم هستـم ز شـهــر بـو عـلـی یا خـواجـه عـبـدالله پاک هسـتـم ز شهـر مـولــوی، شـهـر ثـنـائـی، جـامـیــم خـونـم بـود مـحـمـود گـون، هـستــم ز قـــوم آریـــا سـلـطـان غـیاث الدین صفت، مـن رهـروی ابدالیم سـیـد جـمـاالـدین زما، سلطان شهاب الـدین ز مــا اعظم امام دین زمـا، مـن ایـنچـنـیـن افـغانـیـم اندر سرشت آزاده ام، دشمن ستـیــز و ظــلـم کــُـش مـن دشـمـن گـردن کـشـان،پستان از خود راضی ام قلبم به درد آید ازین، هر فرد بـی اصـل و نـصــب تـحـقـیـر مـیـدارد مـرا، دانــد چــو مـن افـغــانـیــم کورست او،حقا که او،کور ست ،چون بیند،همین امـــروز را کامروز مــــن، زنــــدانـی ویـرانیم گرکشته شد روزی، بدان، آن کوری بی اصل ونصب بـا دسـت خــود مـرگ ورا، مـن بـانـیم من بانیـم رویم بباشد بــاتوای تازه جـوان کشورم بـا افـتـخـــاربـر خـود ببال، این را بگوی افغانیم دیـروز بـودیـم بـهـتـریـن، امـروز هستیم بد ترین فـــردا بـسـازیـم بـه ز این، دیگر نیندیش فانیم مـا مـیـتـوانـیـم این کنیم با کوشش و با سعی خود امـا بـه شـرط آن کـه تـو، بـا لـی کـه یـک افغـانیم گوید وطن با من و تو، این را عـزیـز جـان مــن در دست توست در دست تـوست، تـقـدیـر آبا دانیم
+ نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در جمعه شانزدهم فروردین 1387 و ساعت
18:16 |
به مناسبت روز ۸ مارچ روز جهانی زن تقدیم به مادر عزیزم
آفرین بادت هزاران بار ای زیباترین واژه زیبای هستی مادرم ای نازنین عشق را سرچشمه ای حقا اگر باشد تویی در میان عاشقان بالله تویی عاشقترین زیر پاهایت نهادست ربمان فردوس را گر توانم میگذارم صد هزاران به ازین در تحیِر مانده ام از مهربانی های تو در توانم نیست فهمم از چه هستی اینچنین مادرم زیبای من جان کمترین چیز است که گر امر فرمایی کنم در پای تو فرش زمین گر خدا پرسد شهابی را چه داری آرزو؟ گوید این و آن جهان با مادرم باشم همین
+ نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در شنبه هجدهم اسفند 1386 و ساعت
23:23 |
امشب به ياد روي تو تنها شوم از هر كسي
در وصف روي خشگلت اشعار گويم من بسي امشب به ياد چشم تو من جان دهم من جان دهم گر نوري تابد زان به من،هم دين و هم ايمان دهم امشب به ياد زلف تو،خود را ببندم من به بند تا در درون انديشم آن،باشد همان زلف كمند امشب به ياد بوي تو ديوانه گردد ذهن من امشب به ياد مهر تو بشكست دل پر مهر من امشب ز هجران تو من سوز و نوايي سر دهم از زجر دوري از رخت خواهم كه پا و سر دهم پس مهر خود بر من روا،دار،اي نگار مه لقا باز آي و بر چشمان من ماوا گزين اي همنوا + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در جمعه دهم اسفند 1386 و ساعت
17:19 |
شهـــاب الدین مقصودی آسمـــانــی لالـــۀ صـحــرایــم، از طـــرف خـیــا بــانـــم بـریـد بـچــۀ آهــویم ، ز خیل گـربه سـانـــانـم بـرید در سـرشت آزاده ام ، این تن چو زندان است مرا از قفـس دورم کنیـد ،از سـوی زنـدانم برید ذره ای از أصـــــــل بــــودم ، وصـل دارم آرزو آنکــه با خود وصل گرداند، پی آنـم برید از خـــرابــاتـــم ، ره میخـــانه را گــم کـرده ام سوی ســاقی ومـی ورندان خوشنامم برید من نئ ای دور از نیستان، مــانده خشک و بیـنوا گـــر کــه میجـوئیــد نوایــم تـا نیسـتانم برید عـاشق خــوبی وخــوب وجمــع خـوبــانــم هنــوز این من ره مــانــده را تـا خیل خوبانم برید نیست یــار مــن به خــاک و یـــا کسی از خاکـیـــان یـار مـن در آسـمـان است و بـه آسما نم برید + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 و ساعت
0:11 |
شهاب الدین مقصودی دختر افغان ای دخـتــر افـغـانـــی، قـــربــــان صـفــای تــــو دانــــم تــــو وفــــا داری، قــربــان وفــای تــو ای مـظـهــر زیـبـائـی، ای اوج شکـیـبـائــی قـربــان نـجــابــتها، آن شــرم و حـیـــا ی تـو بـهـتــــر ز پـــریـــانــی، خـوب هـمــه خـوبـانـی بـهـرم تـو بــه از جـانی ، جـانـم بـه فـدا ی تـو از پـاکــی داما نـت، چـون حـــرفي بــرانـــم مـــن پــاکـــی تــو، خـــدا دانـــد، پــاکـیـست سزای تـو تـــو اوج تـمـنـايي، مـحــبــــوب و دل آرايي هم خورشید و هم ماهی، عشقست، برای تو تـو چـون گل بي خاری خويي چو ملک داری مـهـــری چو فـلـک داری، افـلاک سـرای تـو ای شهره به نیکویی، ای زهره به خشرويي چـشـــم هـمـــه عـشـا ق خــاک ره پـــا ی تـــو آنــدم کـــه شـهـــابـــی را، بـیـنـی به زمیـن آید از عـشــق بـــدان آیــــد، تـنـهـا بـه هـوا ی تـو + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 و ساعت
23:6 |
دلم مدهوش آن رخسار دلبر سرم بي هوش آن رفتار دلبر
تمام ذره ذرات وجودم به عشق لحظه ديدار دلبر بديدم در جهان خوبان بسي چند ولي گشت اين دلم اشكار دلبر مرا خوبي مرا پاكي دلبر چنين كرد عاشقانه زار دلبر ندارد هيچ كس اندر دلم جاي به قدر عشق پر مقدار دلبر نه در شيرين نه در ليلاست حسني كه چشمم ديد در رخسار دلبر خدا داند زاو تنها بخواهم شود يار و شوم من يار دلبر شهاب از جان و دل گردد غلامش اگر جايش شود دربار دلبر
+ نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 و ساعت
22:58 |
به روي ماهت اي يار دل افروز دلم چون خاك كويت بي قرار است
توان ماندنش در سينه ام نيست چو هجران تو در مابين كار است گلستان دلم وقتي نباشي به جاي گل درونش پر زخار است ز بعد هر زمستاني بهارو براي من زمستان بي بهار است تن بيمار و رنجور و نحيفم انيس و همدمش شبهاي تار است چون انسان پاك نيست از هر گناهي گناهان وجودم بي مهار است اگر باشي كنارم از دل من همه اينها كه گفتم بر كنار است + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 و ساعت
17:56 |
نيستي و، نيست حرفي، تا برآيد از زبان در فراغت ،مهر خاموشي زدم من بر لبان شعرها خواهم بگويم ،روزوشب دروصف او از كه گويم؟ از چه گويم؟نيست مرآرام جان هر سحرازباد مي پرسم نشان و نام تو پس كجايي؟ پس كجايي؟ اي نگار مهربان در كدامين ره نشينم، انتظارت را كشم؟ واي اگر داني چقدر، خواهد دلم يك ميهمان + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در دوشنبه هشتم بهمن 1386 و ساعت
23:19 |
يارا بيا بگرييم بر خويشتن شب تار در زندگي ما غم ،همواره بوده در كار ما را به هر طريقي، رنجانده از زمانه دلهاي ما نموده، با خنجر خود افگار از دردها فراوان بخشيده بر رخ ما اما نداده ما را، هرگز يگانه غمخوار گويند كه در قيامت، باشند بدان به آتش در اين جهان،چراما،هستيم اسيرهرنار؟ يارا بيا بناليم از دست اين زمانه از دست بيوفايان، هر آدم دل آزار از دست خود پسندي ،از دست هرگزندي جاي گلان بناليم ،ازدست تيغ هرخار + نوشته شده توسط شهاب الدین مقصودی در دوشنبه هشتم بهمن 1386 و ساعت
23:18 |
|
درباره وبلاگ
|
